Çok sayıda karbon ve kükürt analiz cihazı türü bulunmaktadır ve her birinin kendine özgü analitik prensipleri, uygulama kapsamı ve fiyatı vardır. Aşağıda, yaygın olarak kullanılan çeşitli analitik yöntemler özetlenmektedir:
1. Kızılötesi Soğurma Yöntemi (Kızılötesi Karbon ve Kükürt Analiz Cihazı): Örnekteki karbon ve kükürt, oksijen açısından zengin koşullarda yüksek sıcaklıklara ısıtılır ve karbondioksit ve kükürtdioksit gazlarına oksitlenir. İşlemden sonra, bu gazlar ilgili kızılötesi radyasyonu soğurdukları ilgili bir soğurma hücresine girer. Bu sinyal daha sonra bir dedektör tarafından iletilir ve sonucu çıkarmak için bir bilgisayar tarafından işlenir. Bu yöntem doğru, hızlı ve oldukça hassastır ve hem yüksek hem de düşük karbon ve kükürt içeriği ölçümleri için kullanılabilir. Bu yöntemi kullanan kızılötesi karbon ve kükürt analiz cihazları yüksek derecede otomasyona sahiptir ve nispeten pahalıdır, bu da onları yüksek analitik hassasiyet gerektiren uygulamalar için uygun hale getirir.
2. İletkenlik Yöntemi (İletkenlik Karbon-Kükürt Analiz Cihazı): Bu yöntem, iletkenlikteki değişikliklere dayanarak karbon ve kükürt içeriğini ölçer ve analiz eder. Numunenin yüksek sıcaklıkta yakılması, bir iletkenlik hücresi tarafından emilen ve dirençte (iletkenliğin tersi) bir değişikliğe neden olan bir karışık gaz üretir. Bu yöntem, karbon ve kükürt içeriğinin belirlenmesini sağlar. Doğruluk, hız ve hassasiyet ile karakterizedir. Öncelikli olarak düşük karbon ve düşük kükürt içeriklerinin belirlenmesi için kullanılır.
3. Hacimsel Yöntem (Gaz Hacimsel Karbon-Kükürt Analiz Cihazı): Yaygın olarak kullanılan yöntemler arasında gaz hacimsel karbon ölçümü ve kükürt ölçümü için iyot titrasyonu ve asit-baz titrasyonu bulunur. Gaz hacimsel karbon ölçümü ve kükürt ölçümü için iyot titrasyonu özellikle hızlı ve doğrudur, bu da onları ülkemizde birleşik karbon ve kükürt tayini için en yaygın kullanılan yöntemler haline getirir. Bu yöntemi kullanan karbon ve kükürt analiz cihazları, karbon için %0,050 ve kükürt için %0,005 doğruluk sınırına sahiptir ve çoğu uygulamanın ihtiyaçlarını karşılar.
4. Titrasyon Yöntemi (Titratör): Susuz titratörler, çelikteki karbon ve kükürdü belirlemek için asit-baz titrasyonu kullanır. Elektrik ark ocakları ile uyumludur, genel laboratuvarlar ve fırın önü testleri için uygundur.
5. Gravimetrik Yöntem (Birleşik Karbon ve Kükürt Tayini): Karbondioksiti emmek için genellikle alkali asbest kullanılır ve karbon içeriği "artıştan" belirlenir. Kükürt tayini genellikle yaş yöntem kullanılarak yapılır. Numune asit ile ayrıştırılır ve oksitlenerek sülfata dönüştürülür. Daha sonra hidroklorik asit ortamına baryum klorür eklenerek baryum sülfat üretilir. Çöktürme, süzme, yıkama ve kalsinasyondan sonra, baryum sülfat tartılır ve kükürt içeriği hesaplanır. Gravimetrik yöntemin dezavantajı, yavaş analiz hızıdır, bu da onu işletmelerde yerinde karbon ve kükürt analizi için uygun hale getirmez. Ancak, avantajı yüksek doğruluğudur. Hem yurt içinde hem de uluslararası alanda standart bir yöntem olarak hala önerilmektedir ve standart laboratuvarlar ve araştırma kurumları için uygundur.
6. Metallerdeki karbon ve kükürt içeriğini belirlemek için diğer yöntemler arasında ICP, doğrudan okuma spektroskopisi, X-ışını floresansı, kütle spektrometresi, kromatografi ve aktivasyon analizi bulunur ve her birinin kendine özgü avantajları ve uygulama kapsamı vardır.